Bijzondere herinneringen

Borduurwerk voor mijn overleden moeder

Joke vroeg me er een korte toelichting bij te geven, dus bij deze:
Van een vriendin kreeg ik dit lapje, met het overloopgaren dat ik voor de letters heb gebruikt.
In eerste instantie ben ik onderaan begonnen met zomaar twee randjes, daarna bedacht ik dat het overloopgaren geschikt zou zijn voor letters en dat ik de lap zou afwisselen met letters en randen, tevens vond ik dat het een 'positieve' lap moest worden.
Ik begon met de tekst 'de dagen zijn wat wij ze maken', gewoon een spreuk waar ik heel erg achter sta. Daarna een rand met vlinders, met daarboven een regel van mijn 'lijflied, verdronken vlinder van boudewijn de groot. Mijn moeder wist dat dit in de tijd dat ik heel erg ziek was dit lied me kracht gaf. Hiermee werd de lap al een stuk persoonlijker.
Mijn man bedacht de volgende regel: ‘verleih uns frieden’, een lied met een mooie herinnering. Na de volgende rand kwam de tekst 'had ik je maar als kind gekend, jij die nu mijn kind en moeder bent'. Deze tekst heb ik zo'n twaalf jaar geleden gelezen toen ik voor een bespreking op de braamberg was, mijn moeder dementeerde toen nog niet, laat staan dat ik kon bevroeden dat zij ooit vanuit tilburg zou verhuizen naar de nieuwe braamberg, maar om de een of andere reden heeft die tekst mij nooit meer losgelaten. Een voorgevoel? wie zal het zeggen.
Toen volgden twee randen met daarboven een gedicht over afscheid nemen, een gedicht dat ik voor het eerst in 1986 las op een poster op het station. Ook een tekst die me trof en die ik ter plaatse het overgeschreven. Omdat de dementie van mijn moeder een constant proces van afscheidnemen is, maar omdat ze daarbij ook zo aanwezig was, eigenlijk steeds aanweziger werd, moest die tekst er gewoon ook op.
De volgende rand borduurde ik toen ik een dagje bij mijn moeder op haar kamer in het verzorgingshuis in tilburg was 'opgesloten'. De vloer werd in de was gezet. Het bleek achteraf een dag met een gouden randje, een heel intiem samenzijn. De hele dag hebben we haar lievelingsmuziek gedraaid, heel veel avé maria dus, wat ik ook op de regel bij haar naam en geboorte- en sterfdatum geborduurd heb. Die dag deed ze een opmerkelijke uitspraak: 'de mensen lopen met hun ziel onder de arm en ze weten geen van allen waar ze aan toe zijn'. Zo treffend verwoorden hoe dementerenden zich voelen als ze enkele weken hun vertrouwde huiskamer moeten missen (want daar konden ze al twee weken wegens renovatie niet in), ongelooflijk vond ik het. Kom bij mij niet aan met de opmerking dat zij niet weten wat ze zeggen! Hun gevoelsleven draait op volle toeren. Omdat ik al enige tijd wanneer mijn moeder iets bijzonders zei daar een aantekening van maakte, werd deze opmerking natuurlijk ook meteen door mij opgeschreven en meteen het begin ervan geborduurd. dit mocht niet missen op haar lap.
Na de volgende rand moest er iets verrassends komen en dat werd de uitbeelding van haar naam en gezin: een aantal hanen voor haenen, natuurlijk een kip erbij, want anders is het moeilijk een gezin te stichten, ten tijde van het borduren had ze drie dochters en drie schoonzonen, dus drie stelletjes tussen de hanen, met de vijf kleinkinderen tussen de hanen en de kip.
Daarboven haar naam zoals hiervoor al gemeld en weer een rand.
Toen werd onze beste vriendin heel erg ziek (januari 2005). Een van de laatste keren dat we haar zagen thuis, lag ze met haar hoofd op een kussen waar een dichtregel op stond. 'Hoe als je je met zorgeloosheid kon omringen en dat dat je ruimte was'.
Ik wist meteen wat de laatste regel moest worden, het lied uit de matthäus passion: “wenn ich einmal soll scheiden, so scheide nicht von mir”, vatte zo goed samen mijn verbondenheid met mijn moeder. Dit werd de laatste regel op haar lap.